Ik gooide gisteren de lege batterijen tussen de aardappelschillen in de vuilnisbak. Monique keek raar op: zij neemt ze immers altijd mee terug naar Nijmegen om ze in de chemobak te gooien.

Aan de ene kant is Afrika, voor zover ik het ken, uiterst milieubewust. Alles wat her te gebruiken is, wordt hergebruikt. Verroeste olievaten voor schuttingen, plastik zakken om een voetbal van te maken, net zoals speelgoedautootjes van blikjes, schoenen van autobanden, en alle kleding wordt gedragen tot die op de draad versleten is. Kinderen vragen om lege mineraalwaterflessen, om ze zelf te kunnen vullen met putwater. Dit is natuurlijk allemaal wel meer door armoede dan door milieubewustzijn gedreven. Toen ik ooit in Guinee-Bissau poppenkastfiguren van afval liet maken, waren de leraren fel tegen. Dat moest van ‘echt’ materiaal, want daar hadden we toch het geld voor. Anders straalde het armoede uit.

Aan de andere kant liggen de straten hier vol met afval. De wind waait de plastik zakjes hoog de lucht in. Terug op aarde worden ze door de geiten verorberd of blijven in de droge struiken hangen. Maar de wind van verandering hangt in de lucht. Tweemaal in de week komen twee vrouwen met een ezelskarretje Monique’s vuilnisbak legen. De waardevolle spullen als plastic flessen, glazen potjes, blikjes, karton en oud ijzer worden eruit gehaald. Die worden niet zozeer verwerkt als wel hergebruikt.

Er is inmiddels ook een wet die het weggooien van niet-afbreekbaar plastik verbiedt. In Rwanda wordt daar rigide de hand aan gehouden (daar moest ik vorig jaar op het vliegveld alle plastik van mijn bagage en fietsverpakking afhalen), hier nog niet. Middels theater wordt wel op een paar plekken de bevolking bewust gemaakt van het probleem. Zie de website van Broederlijk Delen http://www.broederlijkdelen.be/waar-we-werken/burkinafaso/item/3800-strijd-tegen-het-zwerfafval-in-burkina-faso . In sommige winkeltjes (meer die voor de expats) kom je al onderzetters en tasjes tegen van verwerkt plastik.

Advertisements