Het leger heeft de macht, dat is duidelijk. Vanochtend werden Koen en ik bij een militair in camouflagepak (met precies het uiterlijk van de nieuwe machthebber, generaal Traore) en een politiecommissaris geroepen. Gelukkig waren vrijwel alle fietsers al rond 6 u vertrokken. Wat we er deden, waarom we ons niet gemeld hadden bij de politie, of we wisten dat de noodtoestand uitgeroepen was, etc.? Met mijn ervaring van de politieburo’s (zie een vorig blog) kwamen we eruit.

We vertrokken erg vroeg, weer om de hitte te vermijden. Ditmaal was ik bezemfiets, ik moest achter de laatste blijven. Ik kreeg een lekke band en als laatste en zonder plakspullen, was dat een probleem. Gelukkig kwam de volgwagen snel langs en werd de binnenband binnen enkele minuten vervangen.

Het was een mooie tocht, dit keer door de heuvels. Over losliggende keien, door kloven, langs stenenbakkerijen, over kale gele vlaktes, tussen (nog) groene bomen en dwars door gierstveldjes. Overal activiteiten, overal groetende dorpelingen en vooral schreeuwende kinderen.

We waren al voor de lunch terug. Het is opvallend hoeveel bier er dan al gedronken wordt. We moeten steeds bij laten halen in het dorp. Het is een heterogene maar erg hechte groep. De sfeer is prima. Niemand doet moeilijk over de heikele situatie.

Wat de toestand in het land betreft: de vrouw van Blaise heeft verklaard dat hij gezond en wel in Yamoussoukrou (Ivoorkust) aangekomen is. Ouaga wordt door de relschoppers zelf – samen met militairen – schoon geschrobd. Maar er is een nieuw probleem: de afgezette chef van de nationale of presidentiële garde, kolonel Isaac Zida, heeft de macht opgeëist. Hij is degene die bevel gaf niet te schieten op demonstranten. Hij gaat een overgangsorgaan leiden dat verkiezingen zou moeten organiseren.

De grenzen zijn gesloten (hoe komt Blaise dan eruit?!) maar zullen de komende dagen weer openen. Noodtoestand en avondklok zijn nog steeds van kracht. Ouaga schijnt rustig te zijn. De scholen zijn nog dicht. In de dorpen die we passeren, staan groepjes mannen rond de radio gekluisterd. De vrouwen – als altijd – sjouwen water, brandhout en andere spullen op hun hoofd van dorp naar dorp.

Wat betekent deze omwenteling voor andere landen in dezelfde situatie: de Congo’s, Rwanda, Burundi, Benin? Een zwartafrikaanse of subsaharaanse lente? Maar niet alle legers steunen het volk tegenover hun president. Meerdere presidenten wilden hun mandaat verlengen. Sommigen slaagden (Museveni, Oeganda), anderen faalden (Tandja, Niger). In dat laatste geval nam het leger meteen de zaak over en schreef meteen verkiezingen uit.

Advertisements