We vertrokken bijtijds naar Ouaga, de laatste rit. Langs de weg zien we een Zuid-Afrikaanse goudmijn. Op een uitgestrekt terrein – goed afgesloten – graven en zeven ze in grote kuilen. Grote vrachtwagens rijden af en aan en werpen hoge wolken geel stof op. De huisjes van de bewoners zijn – ondanks protestmarsen – met de grond gelijk gemaakt. Ze wonen nu in een soort Vinexwijk. Ze zijn hun akkers kwijt en mogen niet voor de goudexploitatie werken (te laag opgeleid). Buiten de mijnbouwmaatschappijen werken in BF vele illegale delvers w.o. 600.000 kinderen (!). Het is het enige product waar het land deviezen mee binnenhaalt. We hoorden dat enkele nachten geleden de hekken doorgeknipt waren. Om ‘het goud terug te halen dat de president gestolen had’.

In Ouaga lijkt het rustig. De vlucht is vervroegd en de deelnemers kunnen vanaf 12 u inchecken. Jan en ik fietsen naar Monique’s huis. Helaas moest Jan op het kleine stukje driemaal de binnenband verwisselen. Thuis staat een fles Cointreau op tafel. Geplunderd uit het huis van minister Salif van mijnbouw, en door nachtwacht Oumar meegenomen (hijzelf drinkt niet).

Gisteren was het weer onrustig in de stad. De oppositie eist een burgerlijke president, geen militaire. ECOWAS en Afrikaanse Unie steunen deze wens. Een oppositieleidster wilde met deze boodschap al het tv-gebouw binnendringen, maar werd door de soldaten tegengehouden. Toen de meute protesteerde, werd in de lucht geschoten.

Het inchecken op het vliegveld vlotte niet erg. We waren met z’n allen bij de ambassadeur op de lunch uitgenodigd. Wij waren rond 13 u al bij hem en bespraken de veiligheidssituatie. De anderen kwamen pas om 14.45 (en moesten om 15.30 terug zijn). Er werden vele potten bier achterover geslagen en het was erg gezellig. De Belgen hebben een leuke ambassadeur en consul, evenals hun wederzijdse echtgenoten/s. In mijn ervaring met ambassadeurs kan dat ook heel anders zijn.

Het afscheid op het vliegveld was intens. Op terugweg reden we langs het huis van François Compaore, de eerder vermelde kwaadaardige broer van de inmiddels ex-president. Het dak werd eraf gestript. Daarvoor was al het interieur gestroopt. Buiten werd het meubilair verhandeld. Men kwam oa 30 schedels tegen en allerlei voodoo/ hekserij voorwerpen. Toen onze auto bij het stoplicht stond, werden ons foto’s van het interieur en voodoo praktijken aangeboden, oa het afnemen van bloed van dode (vermoorde?) albino’s in zijn huis.

Nu zitten we met zijn drieën thuis en genieten na van een geweldige fietstocht door Burkina.

Advertisements