Het besluit uit Brussel kwam toch nog volledig onverwacht: de internationale conferentie gaat niet door. Teveel risico voor de deelnemers (België, Nederland, verschillende Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse landen). Al die uren die we erin gestoken hebben … voor niks. Erg zuur. De klap bij Arianne, Monique en mij is groot.

Al mijn resterende taken vervallen ineens. Ja, ik mag nog Sinterklaas spelen en het stukje Nederlandse tekst van de Brabançonne meezingen op de Belgische nationale feestdag 15 november. Maar dat zijn toch geen echte full time activiteiten. Gelukkig komt later het bericht uit Brussel dat er nieuwe taken voor mij gezocht gaan worden. Ik hoef niet weg.

Uit België veel verontschuldigingen en dank voor de inzet van ons team. Vanmiddag heeft dit team crisisoverleg gevoerd over hoe nu verder. Uitstel van de gehele conferentie (inclusief denkdagen en terreinbezoeken van Broederlijk Delen staf en van partnerorganisaties) tot februari lijkt de beste optie. Dan is niet al het werk weggegooid, dan is de politieke situatie duidelijk en dan kan nog net op tijd het beleidsdocument afgemaakt worden. Ook gebruik ik morgen liever het woord ‘uitstel’ dan ‘afstel’ bij het opzeggen bij de hotels, vervoersbedrijven, etc. Ze hadden al een aantal opzeggingen achter de rug namelijk.

Advertisements