In het weekend vierden we de verjaardag van Pauline. Oa gingen we naar Nazinga Ranch aan de grens met Ghana om olifanten te spotten. Dat lukte niet omdat het gras erg hoog was (het wordt binnenkort afgebrand) en omdat er zoveel waterplaatsen diep in de bush zijn, dat de dieren niet naar de stuwmeertjes bij de herberg en langs de paadjes komen. We hoorden ook dat de maïs nu op de velden rond het park rijp is en dat ze dat een lekkernij vinden. De boeren staan dat toe want ze worden voor de schade gecompenseerd (vroeger schoten ze de olifanten neer). We hebben wel een aantal andere dieren gezien, zoals waterbokken, wrattenzwijn, hamerkoppen en neushoornvogels.

Daarna bezochten we het Koninklijke Hof van de Kassena in Tiébélé. Hierbinnen woont de koning en zijn afstammelingen. De hutten waren vierkant, rond of achtvormig al naar gelang de groep (jongemannen, gezinshoofd, vrouwen met baby) die er woonde. Op de hutten waren reliëfs geschilderd en geboetseerd: schildpad (huwelijksgeluk), hagedis (huisinwijding), slang (geest van de grootmoeder), stok (wijsheid). Bij een van hutten mochten we naar binnen. Je moet kruipend het deurtje door) en ook binnen is het bukken. Dat is als bescherming tegen vijanden. Het is pikdonker. Met een zaklampje zie de inrichting: matjes, kalebassen, kookpotten en –gerei.

Vrijdag was er in het Franse Culturele Centrum een optreden van een Mandinga band Mooremandingue. Aardig, maar we zaten met een Nederlandse filmer uit Congo aan tafel en dat was interessanter.

Gisteren was de Nederlandse ambassadesecretaris uit Mali op bezoek. In een sjiek hotel was een ontmoeting met de Nederlanders georganiseerd. Er waren er een twintigtal. Zo’n 10 waren buitenstads en konden niet komen. Vergelijk dat eens met de jaren 80 toen er honderden Nederlanders (vooral SNV) waren! In 2007 ontmoette ik er op de Nederlandse ‘vrijdagmiddagborrel’ nog enige tientallen. SNV heeft nauwelijks nog Nederlanders in dienst, Buitenlandse Zaken en de ICCO’s zenden niemand meer uit (te duur). De aanwezigen werkten voor internationale organisaties of een enkel bedrijf, of waren blijven hangen – al dan niet met een Burkinabe partner – en voor zichzelf begonnen. Ik werd her en der als Sinterklaas voorgesteld.

Michel Kafando is de interim-president geworden. Het is een 72-jarige oud-diplomaat, die blijkbaar alle partijen en geledingen wist te verenigen. Het blijft rustig maar de verbrande gebouwen en auto’s staan nog steeds als gedenktekens in het centrum en bv ook in onze wijk. Het is allemaal erg snel gegaan, en – zoals eerder geschreven – misschien wel een voorbeeld voor andere landen in gelijksoortige situaties.

Advertisements