Gisteravond ging ik voor de tweede keer mee naar de repetitie van Monique’s koor. Rond 19 u barst dan een godsdiensttwist los: moslims tegen katholieken. Het versterkte Allah Akbar van de muezzin tegen het onversterkte Halleluja van Jacob Damboué en zijn 30 koorleden. Wie kan harder? Na 15 minuten is het voorbij, geen winnaar.

Beide godsdiensten zijn hier in Burkina een dun laagje op het oorspronkelijke Afrikaanse geloof. Her en der bladdert het flink af en op andere plaatsen wordt het in dikke klodders erop gesmeerd. Bijvoorbeeld door de zeer actieve evangelistische kerken.

De islam is dus niet zo fanatiek in Burkina. Men moet niks van de salafisten of fundamentalisten hebben. Wel zijn sommigen bang voor de instroom van terroristen (‘Toeareg’) uit noord Mali. Desondanks valt het me op dat er (en zeker vorig jaar toen ik in Niamey was) meer boerka’s en niqaabs op straat te zien zijn.

Na de repetitie volgde het verjaardagsfeest van Jacob. Veel champagne, wijn en bier en een heerlijk varken van het spit, leve het katholicisme. De jonge meiden en jongens van het koor dolden en lachten met elkaar. Jacob vangt deze jongeren op. Hij is musicoloog en hoog in de rangen van de overheid. Hij vertrouwde me toe dat hij een intieme vriend van kolonel Zida is.

Die laatste – nu als eerste minister – heeft alle burgemeesters in het land uit hun functie gezet. De decentralisatie, die deels naar vriendjespolitiek en corruptie leidde, is teruggedraaid. Jammer voor enkele Broederlijk Delen projecten, omdat die nauw met de lokale overheden samenwerkten.

Ook heeft Zida een nieuw onderzoek naar de dood van ex-president Thomas Sankara verordend. Die werd toentertijd de Che Guevara van Afrika genoemd en geniet inmiddels een iconische status, vooral onder jongeren. Hij veranderde de koloniale naam Oppervolta in Burkina Faso (‘land van de fiere mensen’). In 1987 werd hij vermoord door (of in opdracht van) zijn toenmalige vriend Blaise Compaore. Die nam toen de macht over en is dus recentelijk verdreven.

Vanochtend zijn we met zijn drieën weer naar de heilige krokodillen geweest. Het meer stond flink lager dan een maand geleden. Straks moeten de 200 krokodillen wellicht op het droge rondkruipen. Ik las dat in Oeganda dit jaar al 28 mensen gedood zijn door deze dieren. De lage waterstand en overbevissing zouden de oorzaak zijn. Onze krokodillen deden ons niets, Pauline kon gewoon op de rug gaan zitten.

Advertisements