In het weekend fietste ik via een door Jan op de GPS uitgezette route naar een beschermd bos. Dit in de hoop op wat wilde dieren. Dat viel tegen, alleen wat glansmerels en roodgebekte neushoornvogels. Een keer werd de route belemmerd door een riviertje, een andere keer verdwaalde ik op de smalle bospaadjes. Op de weg terug stopte ik bij een meidenproject van een 75-jarige Deense die hier is blijven wonen.

Er waait een flinke wind, de harmattan, vanuit de Sahara. Hij is extra vroeg dit jaar. Klimaatsverandering? Hij brengt veel stof in de lucht en menige fietser en brommer rijdt met een stofkapje, sjaaltje of zakdoek voor de mond. Ik hoor dat Burkina de meeste brommers per persoon van Afrika heeft. ‘Mon mari est capable’ noemen ze de kleinere brommertjes waar de vrouwen op rijden. Dat ‘in staat zijn’ heeft betrekking op het geld, maar staat ook voor de potentie.

Onderweg zie je overal plastik zakjes en ander afval. Het wordt afgewisseld met borden Privé Lyceum of College. Tegenwoordig gaan enorme aantallen leerlingen naar de middelbare school. Toen ik nog met het onderwijs in West-Afrika te maken had, zo’n 20 jaar geleden, was dat wel anders. Maar ik ben wel bang dat er straks geen banen voor al die gediplomeerden zijn.

Burkina Faso is het land van de barrages: stuwmeertjes met dammetjes van zandzakken of stenen. Vaak fungeert de weg als dijk om het water uit de regentijd tegen te houden. Dat water stroomt in de vele zijrivieren van de Witte, Zwarte en Rode Volta, die op hun beurt in Ghana in het gigantische Volta-stuwmeer (ooit het grootste ter wereld) uitkomen. Burkina heette tot 1987 dan ook Boven- of Opper-Volta.

Ik zie een bedelend jongetje die een oudere blinde man aan een stok voort geleidt. De man zingt koranverzen. Een uitstervend beeld in West-Afrika.  De kleine riviertjes  herbergen kriebelmuggen die rivierblindheid veroorzaken. De mug brengt microfilaria onder de huid. Die gaan via de bloedbaan ook in de ogen zitten en vertroebelen het zicht langzamerhand. Sinds ontdekt is dat een veterinair geneesmiddel de larve van deze Onchocerca doodt, is dit middel gratis door de fabrikant ter beschikking gesteld. Dit is dus heel wat anders dan de humane farmaceutische industrie doet: weigeren om goedkope geneesmiddelen in Afrika beschikbaar te maken.

Als ik langskom, roepen de kinderen nassara. De ouderen kijken verbaasd op. Fietsen voor de sport of hobby is erg raar. De Afrikaan verkoopt een product uit A als hij in B aankomt, en daar koopt hij met het verdiende geld een lokaal product dat hij, terug in A, met winst verkoopt. Als je erover nadenkt is dat inderdaad veel logischer.

Advertisements