Om 7 u staan we bij een koffiestalletje te ontbijten. Felle discussies over politiek. “Waarom moeten er zo nodig militairen in de regering zitten?!” “Dat is nodig voor de stabiliteit van het land”. “Maar militairen zijn uitvoerders, geen beleidsmakers.” Ik heb geen tijd de conclusie af te wachten en stap achterop de motor.

Om 7.45 zijn we bij het eerste interview in een dorp vlak bij Gourcy. De bewoners hebben dikke winterjassen aan, handschoenen, oorkleppen, mutsen, en sokken in hun slippers. Ikzelf vind het best behaaglijk in mijn dunne bloesje. De interviewer van AMR, partner van Broederlijk Delen, ondervraagt de man des huizes. “Hoeveel kinderen heeft u?” Hij kijkt in de lucht en begint op zijn vingers te tellen. Hij schudt nee, en begint opnieuw. Ik tel mee, en kom tot wel 20. Op het formulier wordt 07 geschreven.

Tussen de middag is er steeds de moeilijke keuze tussen rijst met graten of rijst met botten. Het kost dan ook slechts 0,75 €. Soms heb je nog poulet bicyclette , een afgetrainde rurale kip, maar die is duurder. Daarna naar het kantoortje van de gemeentesecretaris (de enige die het opheffen van de gemeenten overleefd heeft). De ruimte is donker, stoffig en aan alle kanten liggen dossiers met bruine korsten: aangevreten door termieten. Ik hoop niet dat onze enquêteformulieren ook op hun menu staan.

Later op de dag kwamen twee middelbare schoolleerlingen naar het AMR-kantoor voor het interview. Wat een verschil met de jongeren in het dorp vanochtend! Daar kreeg je nauwelijks een woord uit gepeurd. Die van vanmiddag waren nauwelijks te stoppen. Het was alleen jammer dat ze in algemeenheden bleven steken en weinig over hun eigen individuele situatie vertelden.

Advertisements