De dag van mijn eigenlijke vertrek is al voorbij. De extra dagen rijgen zich aaneen. Ze zijn goed gevuld met de voorbereidingen voor de conferentie van Broederlijk Delen. Bellen, mailen (elders vanwege erg slecht internet), regelen, overleggen, besluiten nemen, posters, flyers, naamkaartjes en opbergmapjes ontwerpen en laten drukken, veldbezoeken organiseren, etc.

Bij een partnerorganisatie sprak ik met de president-oprichter. Hij is in de 70 en was oa ooit minister onder Sankara. Met glunderende ogen zei hij: ’de Burkinese jongeren maak je niks meer wijs. Als iets in de politiek hen niet bevalt, staan ze de volgende dag op de stoep van het ministerie’.

Onlangs werd inderdaad al een tweede minister van de overgangsregering weggestuurd vanwege vermeende corruptie in het verleden. Hij had er zelfs voor gevangen gezeten. Op de tv verdedigde hij zich: ‘Nelson Mandela heeft nòg langer vastgezeten en die mocht desondanks president worden!’. Een schandalige vergelijking vonden de jongeren, met Che Guevara, Sankara en … Mandela op hun shirtjes.

Vrijdagavond maakten we met landenvertegenwoordigster Arianne en haar partner een zoektocht naar leuke barretjes en grilkipstalletjes in het centrum. En passant zagen en hoorden we nog 2 live bands: Negroides, een fris stel jongeren dat een mengsel van rap en singersongwriter speelde, en Ici c’est comme ça, een club oudjes met mandingamuziek waar we lekker op konden dansen.

Parallel aan de conferentie steun ik de partnerorganisaties in het invoeren van de gegevens van hun base line study. Dat gaat niet altijd even snel, want niet iedereen is gewend aan digitale informatieverwerking. Dat het langzaam gaat, vind ik minder belangrijk dan de voortdurende angst dat ze de gegevens verhutselen of zelfs kwijtraken.

Daarnaast begint vandaag ook weer een fietstocht door Rwanda. Een Belg ter plekke begeleidt de fietsers, maar ik ben op afstand beschikbaar als organisatieadviseur. Zijn vrouw is toevalligerwijs een van de deelnemers aan de Broederlijk Delen conferentie binnenkort. Ze is een coöperante, net als Monique hier.

En vandaag begint de Bijzondere Reizenbeurs in Amsterdam, waar Fairweggistan eveneens door anderen vertegenwoordigd wordt. Tijd om terug te keren en de zaken weer zelf ter hand te nemen dus. Ik ben trouwens benieuwd of de angst om naar Afrika te reizen weer wat af aan het nemen is. Ik ben echter bang dat dat langer gaat duren.

Het nieuws over de aanslagen in Frankrijk heeft uiteraard ook Burkina bereikt. We hadden het erover bij een nieuwjaarsbijeenkomst van de Amicale, de Nederlands-Burkinese vriendschapsclub. We vroegen ons af of BuZa nu ook met een negatief reisadvies voor Frankrijk komt (zoals voor Mali en het noorden van Burkina).

Advertisements