Het kan me zelfs hier niet ontgaan zijn dat tegenwoordig iedereen Charlie is: van de politiek correcten die het blad vroeger te radicaal, provocerend, vunzig en pornografisch vonden tot de politieke leiders die al jaren in hun eigen land journalisten oppakken of zelfs om zeep helpen. Mijn eigen standpunt is al in het blog Zijn wij meer waard dan Afrikanen? verwoord: blijkbaar schieten (excusez le mot) we bij 17 vermoorde Europeanen pas in actie, en niet bij de duizenden die hen in Irak, Syrië en intussen ook Nigeria voorgingen.

Ik ben bang voor drie effecten. Het eerste is een militarisering van Nederland en de omliggende landen met veel te veel bevoegdheden voor de politie, veiligheidsdiensten en grensposten. Het tweede is nòg meer angst voor buitenlanders, althans die met een andere cultuur, en daardoor nòg minder interesse om die culturen te leren kennen en te bezoeken. Een derde ‘Charlie-effect’ is ook een sterker gevoel creëren van ‘wij’ (wie precies?) tegen de enge rest van de wereld. Alle drie de effecten werken slecht uit voor Fairweggistan.

Gisteravond aten we in een Guinee-Bissaus restaurantje: Issabi dimas (‘het is erg lekker’). Monique kwam later dus ik keuvelde wat in het Creools (nou ja: zwaar vervuild met Portugees en Frans) met de eigenaresse. We namen galinha gafriela: kip in een zuur sausje (maar lang niet zo lekker als bij Lieve). Op tv stond Telesahel, de zender uit Niger, aan. Een avond van ‘mijn’ landen dus.

Op het nieuws waren relletjes te zien. Een grote groep boze mensen  (die duidelijk niet Charlie waren!) staken in Zinder het Frans cultureel centrum, katholieke kerken en barretjes in brand. Ik dacht dat de Nigerijnen gematigde, vredelievende mensen waren die op zijn tijd wel een pilsje lustten, maar alles is de laatste tijd aan het schuiven gegaan. De Beeldenstorm van ruim 500 jaar geleden wordt nu door fanatieke moslims herhaald. Een vierde factor die reizen naar bepaalde delen van Afrika de komende tijd zal bemoeilijken.

Het is intussen de laatste week voor de conferentie, veldbezoeken, minidenkdagen en culturele avonden van Broederlijk Delen hier. De voorbereiding loopt goed maar je zult altijd ter plekke moeten improviseren, is mijn ervaring. Ik merk wel dat ik gewend ben eenzijdig besluiten te nemen, en dat doe ik dus regelmatig … om ze later weer terug te moeten draaien omdat de anderen het er niet mee eens zijn.

Advertisements