Afgelopen weekend mochten we weer aanschuiven bij een koorfeest. Tussen een minister, bisschop en legeraanvoerder. Nadeel: deze bobo’s komen altijd te laat, al is het maar om te laten zien hoe belangrijk en druk ze zijn, en je eet dan ook erg laat. De tijd werd gevuld met Latijnse kerkliedjes. Vóór het eten kwamen dan nog de Nieuwjaarstoespraakjes. Eentje was wel leuk: een moslimleider in lange jurk vroeg de bisschop, die naast hem stond, of hij een keer mee op bedevaart naar Mekka wilde. “Graag! Ik heb – en hij wees op zijn habijt – de juiste jurk al aan”. Geen angsthazerij dus, maar interreligieuze relativerende communicatie. Daar kunnen we nog wat van leren.

De hoofdconferentie is afgelopen en er volgen nu nog veldbezoeken en reflectiedagen. Het was een succes. De partnerorganisaties en Broederlijk Delen zijn nu beter geïnformeerd en gemotiveerd om kleinschalige (familiale) landbouw te ondersteunen in hun landen. Nog steeds komt het overgrote deel van het voedsel in de wereld uit dit type landbouw. Het is de meest rendabele vorm (als je de kosten, zoals mest en salaris, van de opbrengst aftrekt). En bovendien is het de meest duurzame, ecologische vorm. Het past goed in de anti-neoliberalistische stellingname van BD.

Tijdens een hevige discussie begonnen de nonnekes van waar wij zitten, een mooi meerstemmig Ave Maria te zingen. Een oude traditie in het conferentieoord Eau Vive. Twee vertegenwoordigers van een jongerenbeweging waren net Frankrijk aan het beschuldigen dat die nog steeds de economie en zelfs de politiek in Burkina bepalen. Met als voorbeeld het door president Hollande geregelde vertrek en opvang van de ex-president Blaise.

Daarvóór had Somda (72) over zijn eigen geschiedenis – en parallel daaraan die van Burkina – verteld. Van jonge leraar tot minister onder Sankara tot voorzitter van CODDE, een platform voor beleidsbeïnvloeding. Hij heeft een sterk geheugen voor feiten maar kan lang niet op alle woorden komen: “ en precies op dat moment kwam eh … dinges …. naar eh … dinges”.

Er moest tussendoor van alles geregeld worden. Ik had dagenlang met Marie de kamers in het missionair centrum besproken en verdeeld. Maar op het moment suprème bleken ze dan toch niet beschikbaar. Je hebt het reserveringssysteem in de computer, maar steeds als er een gast komt, wordt gewoon gekeken of er een sleutel hangt en dan krijgt de gast die. Een van ons stond haar kamer af, leverde haar sleutel in, en wilde de nacht erna haar kamer weer terug. Helaas had een zustertje de sleutel mee naar een volgende stad genomen en kwam die pas de volgende dag terug.

De conferentie werd met een swingend optreden van een band uit Burkina-Congo-Togo-Kameroen afgesloten. Veel Afrikanen gingen na het eten naar huis maar de Europeanen en Latijns-Amerikanen zetten het op een dansen en drinken. Ik speelde nog wat op de djembé mee, evenals Dirk uit Brussel op de trompet.

Advertisements