In Oeganda is het aantal westerse toeristen de laatste 2 jaren teruggelopen. Tot nu toe had 90% van de reisorganisaties in 2015 annuleringen, 13 bedrijfjes gingen over de kop, en minstens 500 banen gingen verloren. Dit terwijl internationaal toerisme de meeste deviezen het land binnenbrengt (1,4 miljard $ in 2013). Een enquête bij de bedrijfjes gaf – op volgorde – de belangrijkste redenen aan (met mijn commentaar):

  1. Ebola (NB op 5000 km afstand)
  2. Terrorisme (slechts in de buurlanden)
  3. Anti-homowet (inmiddels ongeldig verklaard)
  4. Gestegen prijzen/gedaalde koersen (de dollarkoers is gestegen tov de euro)
  5. Economische crisis (bij ons dus)
  6. Marburgvirus (?! Een geïsoleerd geval bij een Nederlandse jaren geleden)
  7. Bujangali-dam (door deze dam kan er niet meer geraft worden bij Jinja)

Op mijn laatste dag in Oeganda had ik gesprek met een lector op de Makarere universiteit gepland. Wilber Ahebwa kwam me te vroeg afhalen en vroeg of ik zin had met hem te lunchen. Tijdens het eten vroeg hij waarom ik niet naar de nationale conferentie over toerisme meekwam die middag (hij faciliteerde die). Het thema was waarom het toerisme in Oeganda in 2014/2015 zo gekelderd is en hoe dat probleem opgelost kon worden. Het leek me wel leerzaam.

Het werd in een duur hotel gehouden. Het begon veel te laat. Voordat het begon werd driftig getelefoneerd. Ik vermoed dat de deelnemers op kantoor gezegd hebben dat ze naar een conferentie gingen en of ze hen daar zo vaak mogelijk wilden bellen. Er waren uiteindelijk ruim 100 deelnemers, de helft strak in het pak. Ik mocht vooraan bij de bobo’s zitten, gefotografeerd en gefilmd door de media.

Ik werd als ‘special guest from Holland’ aangekondigd, applaus, niks mis mee. Na drie key note speakers (staatssecretaris van Toerisme, hoofd Tourism Board, en hoofd van de Uganda Wildlife Authority) kondigde hij er nog twee aan: de voorzitter van de associatie van toerismebedrijven en … de ‘special guest’ die de visie van een buitenlands bedrijf zou geven. Hij sprak daarbij de naam Fairweggistan volledig onverstaanbaar uit.

Ik gebruikte de spreektijd van mijn voorganger om wat uit te denken. Uiteindelijk vertelde ik het verhaal van de ‘angst voor Afrika’ dat ik eerder dit jaar voor Afrikanieuws schreef. Ik haalde daarbij m.n. ebola en terrorisme aan. Ik bedacht daarna wat over het beter ‘framen’ van het land in de internationale media. Het viel in goede aarde, applaus, en de bobo’s kwamen enthousiast mijn hand schudden. De laatste spreker stelde voor om mij ambassadeur voor het toerisme in Oeganda te maken, applaus.

Advertisements