Volgens het kaartje van het African Studies Centre[1] is Afrika verreweg het roodste (onveiligste) continent. Amsterdam (23 liquidaties in 2014), Parijs (17 doden bij aanslag) en New York (jaarlijks 200 geweldsdoden) zijn groen. Bamako, Kigali en Khartoum (zie het artikel van Aart van der Heide enige tijd geleden in Afrikanieuws) zijn niet groen.

Het gevolg is dat veel toeristen nog steeds naar de eerste drie genoemde steden trekken, en dat de toeristen de drie laatstgenoemde steden links laten liggen. Als variant op de zegswijze Wat de boer niet kent, dat eet hij niet, zeg ik dat men geneigd is de plaatsten die men niet kent, te mijden.

Hoeveel mensen nemen immers de tram niet meer in Amsterdam-West toen die beschoten werd door een onderwereldfiguur? Wie mijdt de Eiffeltoren? Niemand, toch. Maar wie heeft voor zijn vakantie de fraaie en rustige steden Kigali of Khartoum hoog op zijn verlanglijstje staan?

Jaarlijks zijn er ruwweg 1 miljard buitenlandse toeristen; het is de grootste legale ‘industrie’ ter wereld (zij het zeer versnipperd). Zij zetten jaarlijks zo’n 1000 miljard US$ om (9% van het wereld BNP). De minst ontwikkelde landen (49 LDC’s) ontvangen daarvan nog maar een klein deel (20 miljoen toeristen en 12 miljard US$) maar zij groeien de laatste 30 jaar significant sneller dan het wereldgemiddelde (9% tegen 4%). In 46 van de 49 minst ontwikkelde landen is toerisme inmiddels een van de belangrijkste inkomstenbronnen.

Toerisme is een potentiële economische factor voor landen om op eigen kracht de armoede te ontstijgen. Door de aangewakkerde angst voor terrorisme (zie mijn blog Waarom wil niemand nog naar Afrika?) kan die potentie niet waargemaakt worden. Toerorisme: een vervelende paradox!

[1]  https://openaccess.leidenuniv.nl/bitstream/handle/1887/30128/ASC-075287668-3593-01.pdf?sequence=2

Advertisements