Sint zou dit jaar met een witte Cadillac aankomen, maar de eigenaar (een bobo) werd bang en stelde hem alsnog niet beschikbaar. Ik zat nu achter op de crossmotor bij Hoge Piet (de Belgische ambassadeur). Onderweg zwaaiden de mensen en riepen ‘Le Pape!’. Ze hadden waarschijnlijk op tv een vergelijkbare persoon op bezoek in een aantal andere Afrikaanse landen gezien.

Met motorgebrul en opwervelend stof arriveerden we bij zo’n 50 zingende kinderen. De ouders stonden al filmend en fotograferend erbij. Plaagpiet en Piet Paniek (allen traditioneel zwart geschminkt) hielpen me van de motor af en het huis van de Belgische consul naar binnen.

Het was zoals altijd: dansjes, gedichtjes, en dit keer zelfs tweemaal een Sinterklaasrap. Plaagpiet deed net of de zak met kadootjes kwijt was, Piet Paniek zaaide paniek, en Hoge Piet stond de Sint bij in het zoeken van oplossingen. De kleine kinderen zijn bang, peuters hebben ontzag, en de wat oudere kinderen willen stoer doen.

Als de teksten uit het Grote Boek wat al te moraliserend waren (‘Jantje ruimt nooit op’) relativeerde de Sint dat (‘ouders snappen het opruimsysteem van de kinderen vaak niet’). Na het optreden dronk ik een pilsje. Je ziet de oudere kinderen raden wie de Sint was. Omdat ik dit jaar andere schoenen aan gedaan had, was het moeilijker.

Advertisements