Het staat pas op bladzijde 288 maar het dekt de lading van het hele boek en wellicht zelfs van de wereldeconomie: ‘De voornaamste oorzaak van honger in de wereld is rijkdom, het feit dat enkelen zich meester maken van wat velen nodig hebben, inclusief voedsel.’ Het boek heet Honger en is geschreven door de Argentijn Martín Caparrós. Hij schrijft niet alleen over de uiterst winstgevende voedselindustrie en -speculatie, maar hij verblijft ook wekenlang tussen gezinnen (oa in Niger) die net niet van honger doodgaan.

Bovenstaand citaat blijft me intrigeren. Ik schreef al eens (Zijn wij meer waard dan Afrikanen?) dat ‘landbouwbeleid in noord en zuid heeft geleid tot ruwweg een miljard ondervoede en een miljard overvoede wereldbewoners. Dat zou evenwichtiger moeten kunnen, toch?! Aan obesitas en de eruit voortvloeiende kwalen als diabetes en hartfalen, geven we jaarlijks 1500 miljard $ uit (waarvan alleen al in de VS voor 50-100 miljard $ aan dieetproducten). Volgens de FAO heb je jaarlijks slechts 1 miljard $ nodig om de honger wereldwijd uit te bannen.’

Admiral Freebee bezingt in Too much of Everything mijn eigen frustratie. Als je gewoon een koffie wil bestellen, dan kan dat niet. Je moet kiezen tussen latte, macchiato, cappuccino etc. Aan de andere kant van de wereld antwoordt Ahmad uit Niger in bovengenoemd boek op de vraag wat hij zou willen eten als hij veel geld had: “Een gierstbol.” Nee, als hij ècht veel geld had: “Twee gierstbollen”.

Terwijl wij Nederlanders jaarlijks 50 kg voedsel in de afvalbak gooien. Terwijl de middenklasse-winkels als V&D uit het straatbeeld verdwijnen en aan de flanken opperklasse-winkels als de Bijenkorf en onderklasse-winkels als de Action floreren. We zijn te rijk geworden, we nemen teveel van wat de wereld geeft, en laten in binnen- en buitenland de verpaupering toeslaan.

Advertisements