Een Belgische vriend had ons uitgenodigd om mee te gaan naar hun buitenhuis in aanbouw. Het moet een soort ruimte worden voor expats om te relaxen en voor conferenties. Later willen ze er gaan wonen. Mij leek het ook interessant voor Fairweggistan-reizigers: mooie omgeving en niet ver van het vliegveld.

Om 7.30 waren we bij hen thuis, met mooi uitzicht op ‘de stroom’ en op tweelingstad Brazzaville aan de overkant. We vertrokken vroeg want er werden demonstraties verwacht in de stad. Rond achten reden we aan met zijn Congolese vrouw en 2 van hun 3 tieners. Even later stapten we op een opgeknapte Belgische legertruck over (ook zeer geschikt om fietsen en gasten te vervoeren hier).

Na 2 uur rijden arriveerden we. Eerst hadden we nog door los zand en door twee riviertjes moeten rijden. Vandaar de legertruck natuurlijk. Het huis stond er maar alle vloeren, ramen, deuren, elektra, etc. moesten nog aangelegd worden. Het was behoorlijk groot en gaf een prachtig uitzicht op de kalkbergen in de omgeving.

Belgen worden ‘met een baksteen in de buik’ geboren maar de bouw had toch zijn problemen. De vriend mag als diplomaat veel reizen met veel bagage, dus had hij van overal materiaal meegenomen. Er is grote werkeloosheid in dit gebied, dus hij had een uitgebreide keuze uit werkkrachten. Hij betaalt een voor Congo goed salaris. Maar de eerste dag begon het gezeur om ‘eten’ (lees: meer geld), de tweede dag verdwenen stenen en ander materiaal, en de derde bleken de werkers onvindbaar. En dit niet een keer, maar vaker. Op een wandeling wees zijn vrouw de hutten aan die met hun stenen gebouwd waren.

Nadat het terrein 4 jaar gelden aangekocht was, kwamen bewapende militairen het meteen opeisen. Met een ministerieel decreet. Via de rechtbank kon de vriend gelukkig aantonen dat het decreet een verkeerd jaartal had (nl nadat hun aankoopakte getekend was). Wat later werd het huis in aanbouw bezet door mensen uit de buurt. Nu kwam zijn vrouw met een bewapende militair (‘mijn broer’) het terugeisen. Dat lukte.

De terugweg, achter in de inmiddels met zeil afgesloten truck, was hallucinant. Buiten was het aardedonker. Dat werd slechts doorbroken door bliksemschichten, vuurvliegjes, en schaarse olielampjes bij kraampjes langs de weg. Het hobbelde flink en takken schuurden langs het zeil van de truck. Af en toe hing de truck zo scheef dat de inhoud, mensen incluis, ging schuiven. Rond 21 uur kwamen we thuis.

Ik vind het zeer te prijzen dat mensen als deze Belgische vrienden en bv Nederlandse stichtingen als Bambale doorbijten en in het land blijven geloven en investeren. Ooit zal een regime change ten goede plaatsvinden en gaat de rijkdom eerlijker verdeeld worden. Dat is eerder vertoond (Lula in het grondstofrijke Brazilië, en het lijkt nu te gebeuren met Buhari in Nigeria). Maar de weg is lang en hobbelig, net als hier en in Brazilië momenteel.

Advertisements