Mijn terugreis naar Congo is onzeker. Voor een aantal Nederlanders ligt de visumaanvraag al weken te wachten in Brussel, zonder dat er zicht is op uitgifte. Er liggen zelfs officiële aanvragen van het Ministerie van Buitenlandse Zaken sinds Kerst. De goedkeuring moet tegenwoordig uit Kinshasa komen (Immigratiedienst) maar de Visumdienst heeft navraag gedaan en daar is sinds 26 januari geen aanvraag gearriveerd.  

Ik was op 2 februari ruim op tijd met mijn aanvraag (‘6 dagen’ stond toen nog op de site). Nu is de kans groot dat ik mijn vlucht van 20 feb. moet annuleren. Dat kost me geld want het zijn goedkope niet omzetbare tickets. De ironie is dat je voor de visumaanvraag eerst een geldig ticket moet tonen. 

Is Kabila geïnspireerd geraakt door medemacho Trump? Onwelgevallige landen buitensluiten (maar waarom is Nederland niet welkom?). En wat kost het het land niet? Geen adviseurs voor projecten en ondernemingen, geen NGO staf, geen zakenlui, geen familiebezoek uit het rijke westen, geen toeristen. Blijkbaar interesseert dat de president niet. Als hij maar zijn kracht kan tonen. 

Nieuwe poging. Voor een Congolees is het onmogelijk om een visum voor Nederland te krijgen. Zelfs als je de vrouw van een Nederlander bent, dan krijg je nog steeds moeilijk een visum. In die zin is het niet zo vreemd dat ze niet zo gemakkelijk een visum aan Nederlanders geven. ” Als jullie zo nodig moeilijk willen doen, dan ….”. 

Het wordt me niet gemakkelijk gemaakt om niet cynisch te worden. Cynisme is de valkuil van ontwikkelingswerk en ik heb me er tot nu toe redelijk buiten kunnen houden. Maar ik stel me nu echt de vraag: wil Congo onze hulp wel? Als hun xenofobie voortkomt uit zelfbewustzijn of onafhankelijkheid, dan is zou dat prima zijn. Maar deze zelfverzekerdheid lijkt meer op hoogmoedswaan. De meeste Congolezen zijn straatarm, het land functioneert niet, en er zijn dagelijks moordpartijen tussen bevolkingsgroepen en tussen milities en militairen. 

Dan bereikt mij het bericht dat je op het consulaat in Antwerpen wel binnen een dag je visum krijgt. Maar ja, mijn paspoort ligt in Brussel. Desgevraagd gelooft de Visumdienst het niet: alle zou via Kinshasa moeten. Maar twee collega’s van Monique hebben wel degelijk hun visum meteen in Antwerpen gekregen. 

Die omweg via de beruchte Immigratiedienst (of volgens de laatste berichten Buitenlandse zaken) in Kinshasa maakt me wat ongerust. Ze hoeven maar mijn naam te googelen, Google translate in te schakelen, en ze komen anti-Kabila-uitspraken van mij tegen. En het zijn geen lieverdjes daar. 

Intussen heb ik mijn reis definitief moeten uitstellen. Het visum is niet op tijd uitgegeven. Balen.

Advertisements