Ik was weer toe aan mijn ritje verkeerde facturen afhandelen, een vervelende bezigheid. Opvallend is dat het altijd in ons nadeel is. Hoe moeilijk moeten analfabete Congolezen het niet hebben?! Zij kunnen de rekeningen niet checken zoals wij.

Eerst de Congolese NUON: waarom betalen we als we geen stroom hebben en zij zelfs ons elektriciteitsnet en apparaten mollen met 380 V?! Behalve het zonnepaneel op kantoor, hebben we namelijk al weer een tijdje geen stroom. Er blijkt een verbindingsstuk aan de paal verbrand te zijn toen er een overdosis langskwam. Er zouden monteurs langskomen.

Ondertussen belden we ‘ons’ mannetje bij de ‘NUON’. Toen die kwam zei hij inderdaad dat 4 verbindingsstukken vervangen moesten worden. Die moesten wel nog gekocht worden (60 USD). “Waarom zijn ze kapot?” “Omdat er teveel stroom op kwam”. “Wiens schuld is dat?” “Niemand kan daar wat aan doen, het ligt aan het weer”. “Waarom zijn deze verbindingsstukken duurder dan de vorige?” “Die waren van slechte (Chinese) kwaliteit, daarom brandden ze ook door”. “Maar die kwamen toch ook van jullie”. “Ja, maar van een andere – minder serieuze – equipe”.

De stroom deed raar daarna. Bij het zonnepaneel deed de verbinding met ons huis het niet meer. En op de ‘NUON’-stroom stond teveel Volt zodat weer de lampen en een laptop crashten. Als een gek haalden we alle apparaten uit de stopcontacten. Volgens de wacht was de ‘NUON’ langs geweest om de elektriciteit te repareren. In de avond was de stroom op enkele stopcontacten genormaliseerd maar toen deed de tv het niet meer.

Dan het water. Al maandenlang krijgen we verkeerde facturen. De getallen van onze meter liggen ver onder die van de factuur. “Volgens onze administratie moet je 150 USD voor de maand februari betalen”. “Dat kan niet want we betalen gemiddeld per maand 30 USD”. “Maar de stand en het meternummer op de factuur geven dat nou eenmaal aan”. “Dan geven die het verkeerd aan. Kijk, dit is de meterstand van vandaag: veel lager”. Iemand zou de stand op komen nemen en moest transportgeld (“Tja meneer, u hebt geen auto ter beschikking, dus …”). Met tegenzin gaf ik dat. Even later kwam ik hem onderweg tegen, te voet. Toen de tv. We hebben braaf ons abonnement betaald maar het beeldscherm zegt: ‘abonnement niet betaald’. Een storing, volgens de dienstdoende dame.

Onze eigen elektricien heeft intussen de zonnepaneelleiding naar ons huis gemaakt. Met de hoogspanning waren zekeringen verbrand (niet doorgeslagen dus, wat de bedoeling zou moeten zijn). Hij ging nieuwe halen in de stad (transportgeld!). Ik zei dat ze bij ons om de hoek ook te koop waren, maar dat wilde hij niet. Hij kwam dus met 2 maal zo dure terug (maar geen rekening om dat te bewijzen). Hij zei ook nog dat we problemen konden voorkomen door onze apparaten vaker te gebruiken.

Wij hebben hier in Congo al veel geld voor niets ingeleverd. De reparaties, de doorgebrande apparatuur, de valse rekeningen. Het verdienmodel van de Congolezen wordt duidelijk. Het personeel van de nuts- en andere staatsbedrijven krijgen een minimaal salaris (met flinke achterstanden) uitbetaald. De jaren (eeuwen!) van armoede brengt hen ertoe voor ieder dubbeltje te gaan. In de context van het land: iedere klant zoveel mogelijk te belasten. Merkt hij het niet: winst. Merkt hij het wel: dan de schuld zoveel mogelijk bij de klant zelf leggen. Trapt hij daar niet in: onderhandelen zodat nog een beetje winst overblijft. In alle gevallen transportgeld eisen en dan rustig te voet je ding doen. De klant heeft immers haast, jij niet.

Zo schuift iedereen altijd de bal naar de ander en is de klant/huurder/weggebruiker/toerist altijd de klos, zeker als die blank is. Het doet me denken aan het boek Africa Works. Alles lijkt inefficiënt georganiseerd in Afrika. Dat is ook zo … voor ons en voor de arme burger. Degenen die de dienst uitmaken profiteren echter zeer efficiënt van het systeem. Alsof een grote stofzuiger voortdurend geld van de machtelozen naar de machtigen pompt. Het Congolees verdienmodel is een geldzuiger van onderen naar boven.

Advertisements