Archives for posts with tag: toekomst

Afrika heeft nu ruim 2 miljard inwoners maar de stijging is af aan het vlakken. Door de enorme technologische vooruitgang van vooral de kleinschalige landbouw, is er in principe genoeg voedsel voor alle monden. Door de klimaatverandering zijn in sommige streken (zuidelijk Afrika) de oogsten mislukt. Door diezelfde klimaatverandering zijn daarentegen Ethiopië (herenigd met het verzwakte Eritrea) en Soedan (herenigd met het eveneens verzwakte Zuid-Soedan) de graanschuur van Afrika geworden. Ethiopië verwerkt ook veel voedsel. De voedingsproducten worden via een uitgebreid spoorwegnetwerk vervoerd.

Afrika heeft enkele megasteden (meer dan 20 miljoen inwoners: Cairo, Lagos, Kinshasa, Addis Abeba, Johannesburg). Enkele tientallen jaren geleden waren die steden al verstopt. Een uitgekiend beleid van het toepassen van ICT en het enorm toegenomen gebruik van de fiets, heeft de druk op het verkeer doen afnemen. In de steden zijn grote aantallen kleine innovatieve bedrijfjes ontstaan. Tussen de steden lopen spoorwegen en autobanen met zelfrijdende vrachtauto’s.

Nigeria heeft zich bestendigd als economisch en moreel leider van Afrika. Het heeft nu ook de rol van India overgenomen wb het outsourcen van ICT activiteiten. Vanwege de goede balans tussen kwaliteit en prijs worden veel producten uit het land geëxporteerd naar Europa. Ook hun boeken, films, muziek en dans worden in Europa en de VS zeer gewaardeerd.

Beide Congo’s (Kinshasa en Brazzaville) hebben zich ontwikkeld tot een ijzersterke tandem sinds er een nieuwe generatie jonge leiders aan de macht is. Hun grondstoffen blijven onmisbaar voor de moderne technologie. Hoewel er steeds meer ICT apparaten gerecycled worden, is de vraag naar kobalt, coltan en koper onuitputtelijk. De bodem van Congo echter niet, zodat de prijzen omhoog geschoten zijn. De zeer sterke lobby tegen bloedmineralen heeft ervoor gezorgd dat in Congo op een legale manier gewerkt wordt. Op deze manier worden de rijkdommen onder de grond eindelijk omgezet in rijkdom voor de mensen boven de grond. Ook het hout wordt duurzaam gekapt en draagt veel bij aan de welvaart van de Congolezen.

Andere olielanden, zoals Equatoriaal Guinee, Kameroen, Gabon en Angola, zijn in een economische crisis terecht gekomen. Hun mastodontpresidenten zijn opgevolgd door andere mastodonten en de afhankelijkheid van olie-inkomsten is nooit verdwenen. Zoals al tientallen jaren is de elite hier schatrijk en de bevolking straatarm.

De wereld is van olie en gas omgeschakeld naar zon, wind en kernenergie. Dankzij een goede onderhandelingspositie is Niger nu in staat de uraniuminkomsten te behouden. Van het armste land van Afrika is het nu een van de rijkste geworden. Niamey doet denken aan het Dubai van 25 jaar geleden.

In de Sahara- en Kalahari-woestijn staan duizenden vierkante kilometers vol met zonnepanelen. Zij verzorgen de toegenomen behoefte aan energie in de opkomende landen er omheen: Senegal (weer los van Gambia), Ghana, Benin, Togo, Liberia, Burkina, Zuid-Afrika (hersteld van de politieke crisis maar economisch nog zwak), Zambia, Botswana en Namibië. In de Randlanden aan de Middellandse Zee staan veel windmolens die ter plekke de uit Europa verdwenen zware industrie van energie voorzien.

De vluchtelingen in de Randlanden zijn grotendeels teruggekeerd of in de industrie van hun gastland tewerkgesteld. Door de aanhoudende politieke en economische malaise zijn vele Europeanen (vooral uit Zuid-Europa) in de Randlanden neergestreken op zoek naar werk. Ze worden gediscrimineerd door de lokale bevolking en de eerste generatie Afrikaanse vluchtelingen. Veel van deze Zuid-Europese gastarbeiders eindigen in de vervallen opvangkampen uit de jaren ’20.

Afrika, vooral zuidelijk Afrika, ontvangt jaarlijks meer toeristen dan de andere werelddelen. Door onrust en duurte is het toerisme elders ingezakt. Afrika heeft zijn zeer gevarieerde flora en fauna weten te behouden. Veel bezoekers komen ook om de stress achter zich te laten en zich in oorspronkelijke culturen onder te dompelen.

Bij de meeste sportevenementen op wereldniveau is het tegenwoordig een uitzondering geworden als geen Afrikaan of Afrikaans team wint. Met name China en India doen er alles aan om ook winnaars voort te brengen maar tot nu vergeefs. Europa concentreert zich op wintersporten als schaatsen en skiën. Hun beste voetballers spelen in Zuid-Amerika en Afrika.

In 2027 is Afrika een verscheurd continent. Het bestaat uit een vijftigtal landen die zich verschillend ontwikkeld hebben. Aan de noordkant, al dan niet grenzend aan de Middellandse Zee zijn de Randlanden: (Marokko, Algerije, Tunesië, Mali, Niger, Libië en Egypte. Ze hebben repressieve regimes en zijn economisch volledig afhankelijk van Europa geworden. Hun belangrijkste karaktertrek is een veelvoud aan vluchtelingenkampen en opvangkampen voor teruggestuurde vluchtelingen. De oorspronkelijke bevolking is intolerant tov de vluchtelingen en er zijn vele – soms dodelijke – conflicten. De politiek en de economie zijn instabiel.

Aan de zuidkant is het economisch sterke Zuid-Afrika een failed state geworden. Na het afzetten van president Zuma heeft president Malema er een puinhoop van gemaakt. Zijn regime is corrupter en repressiever dan dat van Zuma en er heerst een onzichtbare burgeroorlog tussen de have’s (blank en zwart) en have not’s (eveneens blank en zwart). Veel inwoners zijn naar de stabiele buurlanden Botswana en Namibië gevlucht. In Zimbabwe is – na de dood van haar man – mevrouw Mugaba aan de macht, en ook daar blijven mensen de grens over vluchten.

Een groot aantal landen is van de categorie lage- naar middeninkomens gegaan. Het gaat om Senegambia (verenigd sinds 2020), Ghana, Benin, Kenia, Oeganda, Ethiopië, Tanzania, Zambia, en eerdergenoemde Botswana en Namibië. Hun kenmerken: om de 4 of 5 jaar een andere president, stabiele economie, veel regionale uitwisseling, veel ontwikkelingsfondsen (‘donor darlings’) en buitenlandse bedrijven die investeren, en een groeiende middenklasse die belasting betaalt en zo hun rechten afdwingt bij de overheid. Hun economische groeicijfers zitten boven de 5% per jaar.

De economische reus van Afrika is Nigeria. Zijn economie is verreweg de grootste en het groeicijfer is standaard boven 8%/jaar. Hun munt, de naira, is samengegaan met de CFA en is de sterkste valuta van Afrika geworden. Vrijwel alle producten die in Afrika gekocht worden, komen nu uit Nigeria. Het is een voorbeeldstaat, niet alleen op economisch maar ook op sociaal en politiek gebied. Het wil ook in de VN (Veiligheidsraad) en in andere internationale organen (IMF, WB) een woordje meespreken, maar dat wordt vooral door Europa en de VS tegengehouden.

Dan zijn er de Mastodontlanden. Zimbabwe is al genoemd. Ze liggen vooral in Centraal-Afrika: beide Congo’s, Angola, Kameroen, Gabon, Equatoriaal Guinee, Soedan en Rwanda. Hun presidenten zijn al decennia aan de macht. Behalve Mugabe zijn ook Obiang en Biya gestorven en bij hen volgde een zoon de overledene op. De Mastodontlanden hebben veel grondstoffen maar zitten desondanks economisch aan de grond. Ze zijn onrustig met vele voortslepende lokale (interetnische) conflicten. Via cliëntilisme en corruptie houden ze zich op de been. De bevolking is nòg armer dan 10 jaar geleden.

Dan zijn er de ‘losers’, de nieuwe Derde Wereld, de ‘donor orphans’, de slachtoffers van de mondialisering. Zij hebben het socio-economisch niet gered en zijn als vuil achtergelaten. Zij zijn in een negatieve spiraal terecht gekomen: geen ontwikkelingshulp, geen investeringen, wel het afvalvat voor giftige stoffen. Ze worden door de donoren en buitenlandse bedrijven aan hun lot overgelaten omdat ze ‘moeilijk’ zijn: spreken vaak geen Engels, zijn slecht georganiseerd, hebben veiligheidsproblemen, er valt niet snel en meetbaar te scoren, je ontmoet er weinig andere expats, en je kunt er niet fijn een weekendje weg. Hun presidenten wisselen heel snel (staatsgrepen) of juist heel langzaam (uitgestelde verkiezingen). Naast eerdergenoemd Zuid-Afrika zijn de voorbeelden: Guinee, Guinee-Bissau, Liberia, Sierra Leone, Burkina Faso, Tsjaad, Somaliland (onafhankelijk in 2021), Puntland (onafhankelijk in 2022),  Malawi en Mozambique. Sommige dreigen af te zakken naar de categorie conflictlanden.

De conflictlanden zijn bijna dezelfde als die in 2017: Eritrea, Centraal Afrikaanse Republiek, Zuid-Soedan, Somalië, Burundi. Binnenland (de regeringen) en buitenland (de ‘internationale gemeenschap’) zijn niet in staat geweest deze burgeroorlogen of sluimerende etnische conflicten op te lossen. Deze landen overleven puur op noodhulp, overigens de enige steun die Nederland in 2027 nog geeft aan Afrika.

De niet genoemde landen vormen een tussencategorie. In heel Afrika zwerven honderdduizenden ontheemden, op de vlucht voor oorlog, honger of klimaatverandering. De nieuwe middeninkomenslanden houden de grenzen zo goed mogelijk gesloten. Vele vluchtelingen eindigen doodvermoeid in de Randlanden, zonder enig uitzicht op verdere migratie.

Islamterrorisme komt nergens meer voor in Afrika. Wel zijn de rebellengroepen uit Centraal-Afrika de grenzen overgestoken. De vooral werkloze jongemannen en soms zelfs kinderen terroriseren de welvarende middeninkomenslanden. Het eigen leger en veiligheidsdiensten van deze landen zijn nog te zwak om weerstand te bieden maar de Europese landen – uit angst voor vluchtelingen – ondersteunen hen tegen de rebellen. De rebellenleiders kunnen niet meer aan het Internationaal Strafhof in Den Haag uitgeleverd worden want vrijwel alle Afrikaanse landen hebben zich daaruit teruggetrokken.

Meer dan de helft van de Afrikanen woont in de stad. Het continent telt nu 12 steden met meer dan 10 miljoen inwoners. Water en elektriciteit zijn er schaars, de wegen zijn continu verstopt, het vuilnis hoopt zich op en de criminaliteit tiert welig.

Afrika over 10 jaar schetst een vrij somber beeld. Daarom ga ik nu nadenken over Afrika over 25 jaar. Wordt vervolgd dus.